Park przy ul. Łokietka

Historia terenu i przemiany przestrzeni

Park Łokietka stanowi teren pozostałości po dawnych obiektach zaplecza Twierdzy Kraków z torowiskami i halą kolejki polowej wąskotorowej, bocznicą kolei normalnotorowej od ulicy Składowej. Do lat 80-tych XX w użytkowane jako baza dla zakładów budownictwa. Przez kolejne lata teren parku funkcjonował jako pracownicze ogrody działkowe, a następnie pozostawał oficjalnie nieużytkowany, co spowodowało postępujące zarastanie terenu.

Naturalna sukcesja i zielone enklawy

Postępująca sukcesja spowodowała, że teren był mocno porośnięty roślinami, które często tworzyły zwarte, splątane grupy zieleni. Dużą część stanowią drzewa w tym wysokie topole mieszańcowe. Użytkowanie terenu przez okolicznych mieszkańców utworzyło układ komunikacyjny z wejściami od ulicy Składowej, przy skrzyżowaniu ulicy Składowej i Oboźnej, przy ul. Oboźnej w okolicy skrzyżowania z ulicą Łokietka oraz od strony ul. Łokietka (dawną drogą wjazdową). Charakterystycznym elementem jest kamienna droga wjazdowa prowadząca od zachodniej granicy parku. Droga ta została przedstawiona już na mapach z czasów początku XX w. a więc jest świadectwem historii tego terenu.

Na całym terenie utworzyły się przedepty, które prowadzą wokół terenu tworząc rodzaj pętli, okrążającej teren, łącząc się w centralnym punkcie przy polanie, gdzie kończy się kamienna droga wjazdowa. Pomiędzy nieformalnymi alejkami wytworzyły się zielone enklawy z siedliskami dla roślin i zwierząt. Miejsca te, są umownie określane jako strefy dzikie. Taki układ parku wraz z utworzonymi przedeptami stał się podstawą projektu rewitalizacji tej przestrzeni.

Ślady dawnego zagospodarowania

Na terenie Parku Łokietka nadal znajdują się pozostałości dawnego przeznaczenia terenu tj. relikty schodów, fundamentów, betonowych podmurówek, budynków administracyjnych i warsztatowych. W północno-zachodnim narożniku znajduje się betonowy, niewielki budynek – dawna stacja transformatorowa.

Projekt ogólnodostępnego parku miejskiego

Powstał projekt zagospodarowania terenu jako ogólnodostępny park miejski. W projekcie uwzględniono strefowanie funkcji oraz lokalizacje tylko niezbędnych urządzeń do obsługi terenu z nawierzchniami mineralnymi w miejscach istniejących przedeptów. Strefowanie zakłada pozostawienie większości tzw. stref dzikich bez ingerencji w szatę roślinną i siedliska zwierząt czy ptaków.

Nawiązanie do historii Twierdzy Kraków

W nawiązaniu do historii miejsca związanej z zapleczem Twierdzy Kraków, gdzie użytkowano kolejkę wąskotorową, na terenie parku rozlokowano szyny kolejowe na podkładach betonowych w miejscach, gdzie wcześniej przebiegały wewnętrzne torowiska. W parku powstała publiczna toaleta oraz poidło. Teren został oświetlony.

Strefa zabawy, wypoczynku i aktywności

W części północnej w miejscu nasłonecznionym powstała strefa zabawowa z wykonaną z drewna małą kolejką nawiązującą do dawnego przeznaczenia terenu, a także drewniane urządzenia zabawowe: chatka, lina do akrobacji, ścieżka sprawnościowa i huśtawki. Pod koronami młodych robinii w części północnej przewidziano strefę wypoczynkową z hamakami i leżakami. Na terenie pojawiły się również urządzenia treningowe.

Mała architektura i uzupełnienie zieleni

Wzdłuż alejek spacerowych zamontowano ławki z naturalnych, ławko-huśtawki, kosze na śmieci, stojaki rowerowe, trejaże dla pnączy oraz tabliczki informacyjne z planszami dotyczącymi zieleni występującej na terenie parku, a także opisujące historię miejsca.

Uzupełnieniem zagospodarowania jest zieleń istniejąca, poddana niezbędnej pielęgnacji dla stworzenia bezpiecznego miejsca wypoczynku i zabawy oraz nowe nasadzenia izolujące teren parku od sąsiadującego układu komunikacyjnego.

Nowe nasadzenia

W ramach prowadzonej rewitalizacji parki posadzono 16 szt. drzew różnych gatunków oraz 1221 krzewów i bylin. Dodatkowo w listopadzie 2025 r. posadzonych zostanie jeszcze 19 szt. drzew.

Cel rewitalizacji

Celem prowadzonych w 2024 i 2025 roku prac było wykorzystanie nieużytkowanego, zdegradowanego terenu postindustrialnego na cele parkowe, podniesienie walorów estetycznych i użytkowych przestrzeni publicznej, poprawa komfortu użytkowników oraz ich bezpieczeństwa przez utworzenie przestrzeni parkowej uwzględniającej dziki charakter miejsca.